ฝันว่าตัวเองนั่งเล่นเกมอยู่ แล้วจู่ๆเข้าไปในโลกเกม ทีนี้ไปๆมาๆ กลายเปงห้างสรรพสินค้าเฉย พอขึ้นชั้น 3 กลายเป็นโรงแรม

แต่ดูเหมือนว่าในฝันจะวิ่งหนีอะไรบางอย่างจนวิ่งขึ้นบันไดชั้น 3 ของบันไดที่มุมเป็นสีขาวหมดเลยตอนแรกเห็นเงาดำๆ แต่ไม่สนใจ พอวิ่งไปเรื่อยๆ(อยู่ที่บันไดชั้น 3) เจอโคคุงนั่งร้องไห้กับเงาดำๆไม่รู้ใครเงาดำๆกำลังหลับ โคคุงคนเดียวที่ไม่ดำแต่ดันใส่เสื้อผ้าสีดำ(เลยสังเกตง่าย)แถมร้องไห้อยู่คนเดียว ส่วนคนดำๆหลายๆคนหลับอยู่ บางคนนั่งหลับ บางคนยืนหลับ

ตอนแรกในชั้นที่ 3 ฉันไม่สนใจเพราะว่ากำลังวิ่งหนีใครไม่รู้ แต่รำคาญคนพวกนั้นว่าเกาะกะทางเดินจัง จนกระทั้งวิ่งไปชั้นที่ 5 เห็นคนกลุ่มเดิม เห็นโคคุงนั่นร้องไห้ใส่เสื้อผ้าดำอยู่ เห็นคนมากขึ้น จนเรียกว่าเต็มทางเดินเลย แต่ไม่หนักเท่าชั้น 6 ชั้น 5เจอใครไม่รู้ได้เปงเพื่อน เห็นในฝันฉันเรียกเค้าว่ามิโกะ(ใครวะ)

เหมือนมีใครตามล่าอยู่อย่างนั้น แล้วฉันบอกคนที่ชื่อมิโกะว่าภัยอันตรายกำลังจะมา มิโกะเลยวิ่งตามฉันไป พอชั้นที่ 6 เห็นคนกลุ่มเดิม เห็นโคคุงใส่เสื้อดำกำลังร้องไห้(นี่ตรูวิ่งอยู่ชั้นเดียวรึไงฟระ) พอขึ้นชั้น 6 ที่บันไดไม่นาน ฉันกะมิโกะยืนหอบแฮกๆ เพราะเหนื่อยสุดๆ ซักพักมีเสียงโวยวายดังขึ้น แล้วคนก็รีบหนีกันยกใหญ่ขึ้นชั้น 7

ส่วนโคคุงยังร้องไห้เหมือนเดิม ฉันกับมิโกะเห็นเบื่อหน่ายมิโกะทำท่าจะลุกขึ้นหนีไป แต่ฉันฉุดลากโคคุงพาหนีไปด้วยแต่โคคุงดันถามว่า " จะทำไรชึ้น " ฉันด่าตอบว่า " นายหัดดูรอบข้างมั้งสิ เวลาแบบเนี่ยยังมีหน้ามาร้องไห้นะ " โคคุงยังไม่เริ่มต้นเตรียมตัวเตรียมใจเลยแต่โดน 2 สาว ฉุดพาหนีไปซะ (ฉันกับมิโกะ)

พอหนีขึ้นไปชั้น 7 พบกับ ห้องของโรงแรมสุดหรู กลางห้องจะเป็นบันไดเล็กๆแต่กว้าง ลงไปชั้น 5 ปูด้วยพรมแดง ยังบันไดที่คนเข้าพิธีแต่งงาน แต่ดูเหมือนจะเป็นงานเลี้ยงเต้นรำ+งานเทศกาลขายของกินมากกว่า ฉันเลยไม่สนอย่างอื่น เชิญชิมฟรีอย่างเดียว ส่วนโคคุงแอบเปลี่ยนชุดเมื่อไหร่ไม่รู้ เป็นชุดสูต(สีดำเช่นเดิม นึกถึงอัสรันใส่ชุดสูตล่ะกัน ประมาณนั้น) แล้วชวนฉันเต้นรำ(เต้นไม่เป็น) ทั้งๆที่ของกินยังเต็มปาก+มือข้างนึงถือของกินอยู่ ฉันเริ่มงอแง แล้วบอกว่าของกินยังเต็มอยู่ โคคุงเลยช่วยกินซะฉันหวงของกินโคคุงเลยช่วยเอาของกินยัดเข้าปากฉันแล้วถือแก้วน้ำให้ฉันดื่มจนอิ่ม+พอใจแล้วลากไปเต้นรำเฉย = =

โคคุงเลยพาลงบันไดตรงกลางที่ปูด้วยพรมลงไปชั้น 5 ซะเลย แล้วมีเพลงแต็นๆๆๆ(เพลงแต่งงาน) ดังขึ้นแล้วมีไฟส่องซะ = = แต่ดูเหมือนว่าโชคดีที่ไม่ได้ส่องฉันกับโคคุงส่องคนอื่นแทนเพราะฉันไม่ได้ใส่ชุดอะไรเลย(ชุดอยู่บ้าน+ไปเที่ยว) แต่ด้วยความอายสุดๆ(เพราะโคคุงพามาผิดที่+ไม่ชอบเด่น)เลยลากโคคุงหลบมุมแล้วเดินไปที่ของกินต่อ แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ใส่โคคุงซะ

ซักพักหมดเวลางาน แล้วให้ทุกคนรวมตัวกัน ทุกคนรวมตัวกันก็จริง แต่ว่ามีไอ้บ้า ผู้ ญ คนนึงที่ดูฐานะใหญ่ๆมาบังคับให้ทุกคนที่มีของกินเหลือ ที่ยังไม่ได้กิน+กินไม่เสร็จ+ เพิ่งซื้อมาหมาดๆยังไม่แกะกิน รวบรวมใส่ถุงเพื่อเอาไปทิ้งซะ มีบางคนที่ไม่ยอม บางคนเลยกิน 1 ในนั้นมีฉันด้วย

แล้วทีนี้ยัยป้านั่นหันมาเล่นงานฉันโคคุงที่วิ่งตามฉันไปที่บันได(ที่เดิม) แล้วเมื่อพ้นห้องเข้าสู่บันไดชั้น 6 ที่เดิมโคคุงจัดการปิดประตูหน้าห้อง และดันปิดไว้ไม่ให้ใครรู้ว่าฉันกับโคคุงมาหลบแถวนี้(ที่เดิมตอนเข้าห้องนี้น่ะ) แล้วทีนี้เห็นมิโกะที่มาหลบอีกฝากนึงที่มันเป็นทางตัน(ไม่ใช่บันไดแต่เป็นระเบียงแต่มีประตูเป็นกั้นห้องกับระเบียงเช่นกัน ฉันเลยไปช่วย โดยโคคุงเป็นต้นทางให้ แล้วพามิโกะมาที่บันได(ที่เดิมตอนมาหลบ)แต่ไม่รู้ทำไมโคคุงถึงไม่ยอมไปแล้วให้ฉันกับมิโกะหนีไปกันเองแถมยังล็อคประตูซะอีก

แต่เมื่อฉันมองหน้าชัดๆอีกที กลายเป็นนางเอก 2คน จากเรื่องมิโกะหุ่นทรงนั่นไปซะได้)ฉันเลยทนไม่ได้หันกลับมามองข้างหลับ เพราะฉันกับโคคุงกอดกันหน้าป้ายบอร์ดโรงแรมน่ะ แล้วฉันก็คิดถึงแต่โคคุงคนเดียวในขณะที่กอด โคคุงตัวนิ่มโครตๆเหมือนกำลังกอดตุ๊กตาตัวใหญ่ๆอยู่เลย(แต่ที่บ้านฉันไม่มีตุ๊ตาใหญ่นี่นา+ไม่เคยกอดตุ๊กตาด้วย)

แต่น่าเสียดายแม่ดันปลุกซะก่อน (ว่าแต่อยากลองฝันว่าได้กอดโคจังมั้งจัง จะตัวนิ่มเหมือนตุ๊กตามั้ยนะ)